De Stiefmoeder Blues
Soms krijg je het gevoel, waar DOE ik het voor!?
Afgelopen week kwam moeders haar kinderen bij W. en mij ophalen. Ik stond in de keuken en was bezig aan het avond eten. Zij en W. hadden het over kerst avond hoe het te regelen met de kinderen. Hij is namelijk die avond (vanavond) werken tot 21.00 en dat is voor de kleine een beetje laat. Maar we willen dat de kinderen hier zijn ivm kerst ontbijt morgen vroeg. Dus W. legt uit dat ik hier gewoon ben.
"Wie moet de kleine dan in bed leggen?" vraagt zijn ex vrouw. "Christine is toch gewoon hier.." zegt W. Ex fronst haar wenkbrauwen... "wil de kleine dat wel dan?" Nu is het mijn beurt om te fronsen. Het is niet de eerste keer dat ik de kleine in bed heb gelegd. Sterker nog dat vind ze leuk! Dan lezen we nog een verhaaltje...enfin. Ik kook op dat moment dus in mn schoenen. Waarom wordt er altijd net gedaan alsof ik doof en blind ben door haar? Als de oppas van 17 er is, gaat de kleine toch ook zonder morren naar bed?
Ik hoef niet aardig gevonden te worden. Ze mag me haten tot in mn graf. Maar mij het gevoel geven dat ik niks kan vind ik vreselijk... Ik bekommer me onwijs om die kids. Zo vond ik het vreselijk sneu dat middelste dochter met een zomershirtje rondliep paar dagen terug, wat niet alleen 3 maten te klein is en haar lichte overgewicht benadrukt, maar wat ook nog barstte van de gaten. 'zo stuur je je kind toch niet naar buiten' schiet er dan door me heen.
Ik beweer niet dat ik haar een slechte moeder vind. Absoluuuut niet. Ik heb er respect voor dat je het 7 dagen in de week kan uit houden met drie van die donderstralen in huis. Je zal me nooit horen zeggen dat ik het beter doe. Maar ik hou er ook niet van om als incompetent afgeschilderd te worden...
Ik lees voor, ik kleed aan, ik doe spelletjes, ik knutsel en kleur tot ik een ons weeg. Ik klets, ik doe hun haar, ik maak grapjes..ik bak taarten met ze voor pappa s verjaardag... kortom ik doe stinkend mn best en vergeet niet dat ik 23 ben en er middenin ben geland.
Nu zit ik zenuwachtig op de bank. Elk ogenblik kan ex de kinderen komen brengen. Vreselijk vind ik dat soort momenten. Ze kijkt me aan alsof ik lucht ben. Ik moet erna altijd even op adem komen, na die confrontatie. Het viel de kleine laatst ook al op. Na die opmerking van haar over het in bed stoppen, hield ik mn kaken op elkaar en ging ik stug door met avond eten bereiden. "kan je ineens niet meer praten Christine? " vroeg die uk...bijdehand als ze is. Ik merk dat de kinderen de spanning voelen. Maar wat doe je er aan?
Ik probeer er boven te staan, rustig te blijven. Ik hoop dat de kinderen als ze zelf mijn leeftijd hebben, terugkijken en zoiets hebben van goh Chris deed toch wel erg dr best voor ons... zoiets. Tja ik bereid me voor op een heftige puberteit waarin ze zich tegen me afzetten en lelijke dingen roepen als "je bent mn moeder niet kutwijf..." maar goed ik ben ook een puber geweest dus dat overleef ik ook wel weer.
Getver... ik zit enorm tegen zometeen op te zien... to be continued.
Reacties
Hoi Christine.
Ik vind dat je het goed doet hoor. Je zegt zelf dat je haar niet wil afschilderen als een slechte moeder,maar ik denk daar iets anders over,maar ja ik heb ook een sterk vooroordeel over ouders die in mijn ogen niet genoeg voor hun kinderen over hebben. Biedt ze maar een fijne tijd,dat is het minste dat je kunt doen.
Cheers van me.
rachel 24-12-2006 @ 21:09
Reageren